16 februari
2019
 
Pamela Smits - cello
Tobias Borsboom - piano

“Een opdrachtstuk gebaseerd op de 10 plagen van Egypte zou Rachmaninov uitstekend vervuld hebben. De inwoners van de Hel zouden verrukt zijn.“

Oei! Aldus criticus en componist César Cui. Nadat de dirigent naar verluid veel te diep in het glaasje had gekeken en een knoeiboel van zijn 1e symfonie had gemaakt, raakte Rachmaninov zwaar depressief. Pas jaren later hervond hij zijn creatieve levensvreugde na een intense hypno-behandeling. Wat toen uit zijn pen vloeide was de hoog-romantische cellosonate, zijn laatste kamermuziekstuk en één van de belangrijkste cellowerken van de 20e eeuw.

Maar eerst bezoeken we nog een verdwenen wereld vol nostalgie. Overblijfsels van de innemende en sierlijke stijl van het aristocratische verleden van Rusland, en ook stukken waarbij verleden en toekomst samensmelten. Want wat hebben de Britse William Shakespeare en de oude kunstvorm van de Italiaanse commedia dell'arte met de grote 20ste eeuwse Russische componisten te maken..?

“Pulcinella was mijn ontdekking van het verleden, de verschijning waardoor mijn latere werk mogelijk werd” aldus Stravinsky.

Serenades of Mother Russia

Nikolai Rimsky-Korsakov
Sérénade opus 37

Sergei Prokofiev
Dance of the Knight, uit het ballet Romeo en Juliet

Igor Stravinsky
Suite Italienne (uit Pulcinella, arr. Piatigorsky)

Alexander Glazunov
Sérénade espagnole, opus 20

– pauze –

Sergei Rachmaninov
Sonate voor cello en piano

 

 

 

Our website is protected by DMC Firewall!